Een avond in 1995. In een rustig huis in Dakar duwt de ene gitarist een akoestische gitaar in de handen van de andere. Het was een klein, Oost-Europees instrument met speciale nylonsnaren, voor weinig geld gekocht in een Brusselse muziekwinkel. Pierre Van Dormael had er zich een paar aangeschaft vooraleer hij naar Senegal vertrok, voor zijn studenten aan het Conservatorium van Dakar. De andere muzikant: Karl Van Deun. Hij bracht zijn vakantie door in West-Afrika, bij zijn kameraad en docent. Tijdens een van die klamme Afrikaanse avonden stelde Pierre voor om muziek te maken. Met niets meer dan die kleine gitaar speelde Karl wat in hem opkwam. Intuïtief en zonder voorbereiding. Pierre registreerde de sessie op cassette en zou de muziek later ook mixen. Karl had sinds 1993 amper nog gitaar gespeeld, door gezondheidsproblemen. Die bewuste avond speelde hij een klein dozijn korte improvisaties. Pas achteraf hoorde hij hoe zijn studie van klassieke figuratie, waar hij jaren voordien mee was bezig geweest, was doorgesijpeld in zijn ideeën en zijn spel.