Bijna al het materiaal van dit album is vrij geïmproviseerd zonder enige muzikale referentie, desondanks wordt de uiteindelijke compositie gekenmerkt door de eindigheid van een vorm die gedefinieerd wordt door de ad hoc gebouwde elektronische architectuur. Experimenterend met de mogelijkheden die voortkomen uit de verbinding van de verschillende onderdelen, wordt een holistische dimensie gecreëerd, de band die de diversiteit van het synthetische geluid en het akoestische geluid verenigt, vestigt de complexiteit van het muzikale discours, dat organisch en multi-structureel is. Improvisatie, exploratie, constructie en abstractie zijn de basiscriteria die Anemnian doen ontstaan.